Bu anketimizde koşucu olarak karşılaştığınız sorunlardan en çok neler canınızı sıkıyor ve bunların olası çözümlerini konuşalım. En fazla 3 seçenek seçebilirsiniz.
Koşu sakatlıkları hakkında bilgili doktor veya sağlık kurumu bulamamak
Çevreniz tarafından sürekli olumsuz motivasyon yüklemesine maruz kalmak (dalga geçilmek veya koşunun sağlığa zararlı olduğunun söylenmesi vb)
Çevrenizde uygun antrenman yeri bulamamak (uygun zemin, uygun irtifa, uygun uzunlukta parkur vb)
Sokak köpekleri tarafından tedirgin olarak koşmak zorunda kalmak.
Spor sevmeyen hoşgörüsüz insanlardan tedirgin olarak koşmak zorunda kalmak.
Koşu malzemelerini görüp deneyip beğenip alabileceğiniz yerler bulamamak ve hep online satın almak zorunda kalmak
Koşu malzemelerinin alım gücünüzü zorlaması
Yarış lojistiğinin (kayıt ücreti, ulaşım, konaklama vb) alım gücünüzü zorlaması
Çevrenizde koşu arkadaşı bulamamak ve yalnız koşmak zorunda kalmak
Antrenman sürekliliği sağlamak için motivasyon bulmakta zorlanmak
Koşu, kendimle başbaşa kalmak dolayısı ile istemediğim ilişkiler yumağından bir nebze sıyrılmak için kullanabileceğim nadir zaman aralıklarından birisi iken, en verimli düşünme anlarını yada her şeyi unutma fırsatı yaratırken; çevremden bazen taciz boyutuna varan hayvan, insan , araç etkilerine maruz kalmak canımı sıkıyor.Sporu ‘boş iş’ olarak değerlendirenleri ciddiye almıyorum zaten.Diğer bütün seçenekler benim kontrolümde olan yada alternatif çözümler üretebileceğim şeyler.
Abi bence sen mutlu yaşamın tüm şifrelerini çözmüşsün. Dertlerini yazmışsın ama ben hepsini imrenerek okudum
Belki buradan bakınca bana kolay görünüyor ama ben yine de Allah başka dertler vermesin demek istiyorum .
Konuyla ilgili 2. Madde yeni başladığım dönemde korkulu rüyamdı. Maalesef en yakınlarım her zaman motivasyonumu en çok düşürenler oldu. Şimdi koşu konusunda etrafımda kurşun geçirmez bir kalkan var ama bunu inşa etmek hiç kolay olmadı.
Bu durumla ilgili daha fazla şey anlatmak istemem ama benzerini yaşayanlar olduysa yorumları okumayı çok isterim.
Geçen hafta başıma geldi.Kurt kırması köpeği sahibinin yanında tasmasız geziyordu beni koşarken görünce bana doğru hamle yaptı sahibi güç bela köpeği zapt etti.Köpeği bağlamak yerine hayvana sözlü olarak fırça attı.
İkinci turda bu iki zavallıyı yine görünce elime taş aldım. Sahibi bu sefer köpeği bağladı.
Başkalarını durduk yere ve keyfi olarak tehlikeye atıyorsan bu kısaca terördür. Hukuk jargonu varsın taksir desin tüy diksin.
Benim gibi kendi halinde koşanları bu köpekli teröristlerden Kim koruyacak ?
işin ucunda köpek saldırısı,ısırık,kuduz aşısı kısaca hayatı tehlike var.
Taşıma ruhsatı alma hakkım var bu yaşımdan sonra köpekli magandalardan korunmak için silahla koşup sosyal medya maymunlarına malzeme mi olayım ?
Yukarıda söylendiği gibi köpek sorunu dışındakilerin çoğu bi şekilde çözülebilecek şeyler. Sahipli, tasmalı köpekler yüzünden sorun yaşadığım bile oldu.
Bir de bisiklete başladım ki şimdi işim daha da zor.
Yurtdisinda yasamanin verdigi bazi ozel durumlar var sanirim. Ornegin buyuk sehirlerde bizde sokak kopegi yok, spor hekimleri var ve ulasmak kolay, kosu arkadasi istiyorsan her mahallede kosu klupleri var, sehrin her yani parklarla dolu, ambargoya ragmen her turlu kosu ekipmanina ulasmak mumkun v.d.
Taş, sopa, biber gazı hatta silah .
Kendini koruma yada üstünlük kurma adına - avantaj saglama - niyetiyle savunma aleti yada silahı taşıyan bir çok insan kendini daha riskli durumlarda bulmuştur. Oran yüksektir.
Taşınan aletin verdiği güven insanları daha fazla risk almaya ve cüretkar davranmaya itebilir.
Tehlikeden uzaklaşmak yerine biber gazına güvenip tehlikeyle yüzleşmeyi seçme olasılığı da vardır.
Sizin sorununuz bölge insanlarıyla .
Yaptığınız her girişim hatta varlığınız cahil insanlar için tahrik nedeni sayılabilir.
Sürekli bu topluluk ile mücadele etmek insanı mantıklı düşünmekten uzaklaştırabilir ve kişiyi daha hırçın hale getirebilir.
Toplumun size alışmasını beklemek yada orayı terk etmek ! Başka seçenek var mı ?
Bu yaşadıklarınızı okuduğumda pek üzülüyorum, Mersin yaylalarında koşarken çobanlar ve orada tarlada çalışanlar bizi durdurup takdirlerini sunup mutlaka ayran teklif ediyorlar, hurma tarlasından geçiyorsak hurma, ceviz ağaçlarının yanından geçiyorsak yaş ceviz ikram ediyorlar. Gerçi ben de mutlaka durup selam veriyorum sohbet ediyorum. Koşan kişilerden gıcık alanları cidden aklım almıyor, umarım bu koşullarınız düzelir. Diğer yandan kadın başıma öyle yerlere hiç gidemiyorum, koşuyla ilgili sıkıntım her toplumsal alanda olduğu gibi cinsiyet odaklı. Ne karanlıkta koşabilirim yalnız ne de o yaylalarda, ne de sokaklarda. Hava aydınlanmadan sabah erken çıkamıyorum, karanlıkta ve yalnız caddelerde bisiklet süremiyorum; çıkarsam çok laf yiyorum. “Koşu sporunda kadın olmak” isimli bambaşka başlık konusu. 2 kadın sıkıntı yaşamıyoruz genelde, ama tek kadın hep stres, hep korku.
Bu forumdaki ilk mesajımı 2 yıl önce bir sağlık/sakatlık başlığı altına yazmıştım. Aradan geçen zamana rağmen maalesef aynı sorunla mücadele etmeye devam ediyorum. Bu süreçte 2 ameliyat geçirdim ve sanırım 10-12 farklı doktora başvurdum.
Doktorların yaklaşımları o kadar birbirinden farklı ki insan neye inanacağını şaşırıyor: Sadece bir krem yazıp gönderen de var, “Arkada bir kemik görüyorum, onu keselim” diyen de… Ayağımı tekrar alçıya alıp bir ay üzerine basmamamı söyleyen de oldu (ve bunuda yaptık). Bir doktor sorunları tabanlığa ve ayakkabıya bağladı, hiç karşı gelmedim gittim tabanlık ve analiz yaptırdım. Başka bir doktor ise analizlere bakıp ayağın gayet düzgün çalışıyor ve tabanlığa hiç ihtiyacın yok, zaten yaşadığın sorunlar tabanlık kaynaklı değil diyor.
Fizik tedavi konusunda da fıkra tadında anılar yaşadım, geçtiğimiz günlerde kabaca kontrol ettim 50-60 seans FTR almışım bunun içinde eswt, lazer, tens gibi adı aklıma gelmeyen bir dünya işlem var.
Şu an nöral terapi ve Sanakin enjeksiyon sürecindeyim, bakalım buradan ne sonuç çıkacak. Özellikle son ameliyatım ve ardından gelen alçı süreci beni sadece spordan değil, adeta hayattan kopardı. İşin maddi boyutuna hiç girmiyorum bile; özel sigortanın geçtiği, geçmediği her yolu denedim, deniyorum.
Tek dileğim, hiç kimsenin benzer bir sağlık sorunu yaşamaması. Çünkü klasikleşmiş, bilindik rahatsızlıkların dışına çıkıp biraz daha spesifik ve karmaşık bir durumunuz olduğunda, ülkemizde çözüm bulmanın ne denli imkansız hale geldiğini anlıyorsunuz. Devlet hastanelerinin durumu malum; özel hastaneler hakkında da eleştiri yapıp konuyu dağıtmak istemiyorum.
Ancak ezcümle şunu söyleyebilirim: Hayatta 90 tane sorununuz olsun ama 1 tane sağlık sorununuz olmasın. Çünkü o “1” sağlık sorunu, size diğer 90 sorunu saniyeler içinde unutturuyor.
Türkiye de koşamamak. İstanbul, Adana, Fethiye, Dalyan hepsinde de koşu çabam yarıda kaldı. Ben İngiltere de özgürce koşabiliyorum ama Türkiye de beni hep köpekler kovalıyor. Köpek kovucu aldım bakalım ilk seyahatimde deneyeceğim.
Köpek olan yerlerde bulunduğum zamanlarda vileda sapı ile koşmuşluğum var vileda sapı, benzer boyda hafif ince bir değnek veya tek baton benzer işi görüyor. Elinizdekini onlara sopa gibi salladığınızda çok fazla yaklaşamıyorlar
Ben de hicbirini yasamiyorum ya da dert etmiyorum… Ama UK’den yazmak istememistim 
vileda sapı, benzer boyda hafif ince bir değnek veya tek baton benzer işi görüyor. Elinizdekini onlara sopa gibi salladığınızda çok fazla yaklaşamıyorlar