22 Ağustos 2026 Cumartesi, 2024 te bitirmiş olduğum Trofeo Kima için yeniden Val Masinodayım. Trofeo Kima Skyrunning in üniversitesi olarak biliniyor. 2 yılda bir belli kriterlere sahip veya belirli yarışları bitiren koşucuların başvuruları arasından katılımcılar seçiliyor. 2026 versiyonuna, 2025 yılında bitirdiğim Grigne Extreme Skymarathon vasıtası ile kayıt oldum. Kima nın insana korku veren bir tarafı var. Sizi incitiyor, sarsıyor ama yine deneyimlemek istiyorsunuz 
Ayrıca ikinci kez gittiğim ilk Avrupa yarışı.
48 km ve 3900 mt elevasyon profiline sahip bir parkur. Parkur boyunca 7 adet dağ geçidinden geçmeniz gerekiyor. Bu geçitlerde zincir halatlar, fikse merdivenler var. Teknik beceri gerektiriyor. Yarışın %95 inde kask kullanımı zorunlu. Belirli noktalarda cut-off süreleri var.
Bu yılki versiyonda Recco reflektör taşımak zorunlu, depozito ile kullanıp para iadenizi alabiliyor veya satın alabiliyorsunuz. Geçerli olduğu ülkelerde başınıza bir durum geldiğinde helikopter sizi sinyalini takip ederek bulabiliyor. 2026 versiyonu için durumum; antreman olarak hazır hissetmiyorum, fakat geçen sürede tecrübe kazanımım fazla. Hem böylesi teknik bir yarışa şehirde nasıl hazır olunabilir ?
Yarış öncesi 2 gün boyunca seller götüren cinsten yağmur yağıyor. Aklıma granit kayalar üzeri nasıl olacak sorusu gelip duruyor. Yağışın çok olması nedenli start 1 saat erteleniyor. Cumartesi günü ise hava güneşli. Kaskları bir gün önce teslim alıyorlar, Preda Rossa tırmanışı başlamadan önce teslim alıp, bir önceki versiyondan farklı olarak finishe kadar taşıyoruz. 07.30 da start alıyorum. Asfalt yoldan dik bir şekilde kıvrıla kıvrıla ilerliyoruz. Eğim dik olsa da koşulabilir bu kısımlarda durmadan ilerliyorum. Patikalara girdiğimizde eğim arttıkça koş-yürü modunda ilerliyoruz. Kask teslim noktasında görevliye şapkamı çantanın arkasına koydurup via ferrata eldivenlerimi takıyorum ve kaskımı takıyorum. Önce küçük kayalar, sonra büyük kayalar başlıyor. Zemin konusundan daha rahat hissediyorum. Kayalara tırmanıyorum zıplayarak ilerliyorum.
Bocchetta Roma’ya ulaşmak için cut off 3 saat 15 dk. Bu kısımda ciddi taraftar desteği var. Yüzlerce kişi orada ve yükseklik 2894 mt Burdan geçişim 02.29 dk. Zincir ile hızlıca aşağıya iniyorum. Bu yıl kar yok. Vadi boyunca kayalar üzerinden ilerlemeye devam ediyorum. Hedefim olabildiğince yavaşlamadan ilerlemek. İnmek bu kısımlarda devasa kayaların etkisi ile oldukça zor. Her adımınızda bir sonrakini hesaplamanız gerekiyor.
Passo Cameraccio geçişi yarışın en yüksek noktası. Bu kısma çıkmak gerçek anlamda sabır gerektiriyor. Eğim artsa da zincir yok fakat bazı noktalarda elleriniz ile tutunmanız gerekiyor. Geçidin en üst noktasında su desteği var. Ardından zincirler ile çok dik biçimde vadiye geri iniş başlıyor. Eldivenlerimin verdiği güvenle kendimi kaydırarak aşağı bırakıyorum. 24. km de Riffugio Allievi 6 saat cut-off noktası. Bunun öncesinde ise çok kısa ama çok dik bir geçiş var; Passo Torrone.
Passo Torrone, kısa ve dik olması ile herkesin ipini çekiyor. Fiziksel olarak çok zorlayıcı ve teknik. Koşucular birbirinin üzerinde ilerlediğinden inlemeler ve soluk alıp verişleri geçit boyunca bir hayli fazla Bittiğine enerjim düşük, olabildiğince Riffugio Allievi ye hızla ilerlemeye çalışıyorum. Karanlık bir noktadayım. Riffugio ya 04.58 dk da ulaşıyorum. Karpuz, kola ve sıvı tüketiyorum. Biraz toparlanıp devam ediyorum. Bundan sonraki kısım bana kalırsa yarışın dönüm noktası ve en zor kısımları. Passo Averta, Passo Qualido ve Passo Camerozzo yu geçip Rif. Gianettiye 8 saat cut-off una ulaşmanız gerekiyor. 3 dağ geçidini aşmak kolay değil. Passo Averta ve Passo Qualido beni çok sarsmıyor. Zihnen güçlü hissediyorum ve tempomu arttırıyorum. Fakat Passo Camerozzo oyunu bozan kısım oluyor.
Passo Camerozzo dik ve uzun bir geçiş. Bittiğini sandığınız noktada devamı olduğunu görüyorsunuz. Enerji ve zihnen sizi geriye çekiyor. Zaman ilerledikçe daha da panik oluyorsunuz. En dik noktada kocaman vadiyi görüyorsunuz. 12 hizasında ise 8 saat cut-off unu. Fakat ona ulaşmak için hem önce irtifa kaybetmeniz sonra da tekrar tırmanmanız gerekiyor ve yol süprizler ile dolu Yağmur etkisi ile akan su kaynakları ve ıslak bölümler sürekli ayaklarınızı ıslatıyor.
Rifugio Gianetti ye 07.38 dk da ulaşıyorum. Fiziksel olarak yine bir sarsılma, yine karpuz ve kola ile kendimi şarj ediyorum. Passo Barbacan ve sonra inişler var sırada.
Passo Barbacan a yine daha fazla süre kazanabilme amacıyla hızlı ilerliyorum. İnişin yıpratıcılığını bildiğimden çıkışlarda vakit kazanmaya çalışıyorum. Barbacan uzun ve teknik bir çıkış.
Bittiğini sandığınız yerde tekrar tırmanmaya başlıyorsunuz. En tepesine ulaştığımda dağ görevlisine beni fotoğraf çeker misiniz diyorum. 2 yıl önce aynı noktada durup yine soluklanmıştım.
Barbacan inişi için diyeceklerim çok kötü şeyler. Yağmurun etkisi malesef kaya zemin yerini çimenliklere verince başlıyor. Çamur çok fazla. Dağdan su fışkırıyor adeta. Bu kısımlarda her ne kadar acele etsem de defalarca kayıp düşüyorum. Bazen komple su birikintilerine giriyorum. Ayaklarım asla kurumuyor. Sonra dik ormanlık kısım inişi başlıyor. Aralardaki Cplerde durmuyorum bile. Sürekli ıslanıp kuruyan ayaklarım artık isyan ediyor. Tek düşüncem düze ulaşabilmek. İnişler bitince yatay bir 4-5 km lik kısım var. Orda koşmaya başlıyorum. İnemediğim kısımların intikamını alırcasına koşuyorum. Halkın desteği de ekleniyor ve ivmelenerek ilerliyorum.
Finishe 10 saat 19 dk da geliyorum. Hedefim olan 10 saat altına inemiyorum belki ama 2 yıl önceye göre daha hızlıyım. Buruşan ayaklarım, bir kaç kaya darbesi hariç ciddi bir hasarım yok. Bazı yarışlar size çektirdiği eziyet ile iz bırakır. İsyan ettirir ama hayatınızda bu tarz duygulara yaklaştığınız başka bir an yoktur. Kima öyle bir yarış ve yer. Bu yüzden bu kadar çılgın kişi de tekrar tekrar gelip tecrübe etmek istiyor. Aradan 1 hafta geçiyor ve kafamda 2028 de ne yapmalı düşünceleri oluşuyor bile…