Son olarak koştuğum Çekmeköy gece ultramaratonunda bu soru aklıma geldi. Bakiye Duran’ın organize ettiği ve gece sabaha kadar süren bu koşuda, sabaha kadar kayıt alan, yemekleri hazırlayan, servis eden, küçük bir çadır içinde o soğukta ormanın derinliklerinde bekleyen, uykusuz kalan, üşüyen yorulan ama yine de güler yüzle destek vermeye devam eden bu insanlar kim? Kendilerinin koştuklarını pek sanmıyorum. Hangi motivasyonla bu işi yaparlar çok merak ediyorum. Her ne kadar şahsi olarak tek tek teşekkür etmeye çalışsam da, Mert’le de yazıştığımız gibi bu güzel bir yazı konusu olabilir belki. (Bu aslında Çekmeköy örneğinde pek çok yarış için geçerli.)
Ben de bugün bu konuyla ve Çekmeköy’deki organizasyonun diğer güzellikleriyle ilgili bir şeyler söylemek ve teşekkür etmek ihtiyacındaydım. Bu vesileyle başlık için de teşekkürler.
Deneyimli koşucu değilim, ama çaylak da sayılmam galiba. Bu kadar sıcak, bu denli içtenlikli-gönüllü bir organizasyon görmedim.
Kim buna yeniden dahil olmak istemez ki!
Başta Bakiye Duran Hocamız olmak üzere emek ve gönül veren herkese teşekkür ederim.
Benim şahsi görüşüm;
Gerek gönüllü kadrosu, gerek parkur işaretleme kalitesi, gerekse organizasyon kalitesi açısından Çekmeköy yarışlarının Türkiye’nin en üst seviye kaliteye sahip organizasyonu olduğunu düşünüyorum.
Çekmeköy olmasaydı, şu an memleketimizdeki ultralarda koşan ultracıların yarısından fazlası olmazdı diye düşünüyorum.
Gerçekten tüm Çekmeköy ekibine bende buradan çok teşekkür ediyorum.
Konu ile ilgili Aykut’ un çok beğendiğim ve keyifle okuduğum yazısı
Gonulluler kim? Benim icin kisa cevap olarak, her yapilan iste bir karsilik olmasini beklemeyen, baskalarina yardimci olmaktan zevk alan guzel kalpli insanlar.
Cekmekoy ozelinde… Arada ufak tefek degisiklikler olsa da temeldeki isimler ayni. Isim isim saymak istemiyorum cunku birilerini unutmak istemem. Bakiye Duran’in yegenleri olur, kayit masasinda Fulya, Merve olur. Yemek bolumunde Gul teyze olur. Corba ve yiyecekler konusunda destek saglayan, arazide arac ve ulasim icin araclarda yardimci olan arkadaslar olur. Bunun disinda kosmadigimiz zamanlarda bizim gibi oraya gonullu olarak giden, bir seylerin ucundan tutup hic olmazsa varligi ile destek olmaya calisan arkadaslar olur. Cekmekoy’deki gonullu ekibi 3-4 yildir oturmus bir ekip. Kendisi kossun kosmasin ultramaratonun ruhunu bilen ve empati yaparak uzun mesafe kosucusunun hissettiklerini anlayabilen insanlar. En onemlisi bu. Ayrica ultramaraton know-how’i diye bir sey varsa, Turkiye’de bunu en iyi bilen gonulluler arasindalar.
Genel olarak bu tur yarislara dunyada fat ass tarzi yarislar denir. Katilim ucreti sadece giderleri karsilayacak kadar dusuktur. Sonunda para odulu veya buyuk oduller bulunmaz. Insanlar sadece kendileri icin kosar. Bir sorun ciktiginda aglayip sizlanmazlar. Cekmekoy yarislari da bu turun Turkiye’deki en iyi ornegi. Sadece arazi kosularini ve ultrayi yayginlastirdigi icin degil, ultramaratondaki bu karsilikliksiz bir seyler verme kuturunu, bir sey kazanmak icin degil sadece kendin icin kosma kulturunu de yerlestirdigi icin onemli.